Życie osoby która codziennie dojeżdża do pracy 100 kilometrów

Codzienne pokonywanie setek kilometrów w drodze do zatrudnienia to rzeczywistość, z którą mierzy się spora grupa pracowników. Podczas gdy statystyczny Polak pokonuje w obie strony blisko 49 kilometrów dziennie, osoby dojeżdżające 100 kilometrów w jedną stronę grają w zupełnie innej lidze logistycznej. Taki styl życia przypomina etat w etacie, gdzie zamiast biurka pierwszym miejscem pracy staje się fotel kierowcy lub pociąg.

Poranek zaczyna się w środku nocy

Budzik dla kogoś, kto codziennie robi trasę rzędu 100 kilometrów, dzwoni znacznie wcześniej niż u większości domowników. Kiedy miasto dopiero się budzi, kierowca już skrobał szyby albo pakował się do pociągu. W skali kraju ponad 21 procent pracowników pokonuje w obie strony dystans przekraczający 50 kilometrów, ale setka w jedną stronę wymaga bezwzględnej dyscypliny czasowej.

Każda minuta opóźnienia na wyjeździe z osiedla potrafi urosnąć do rangi poważnego problemu. Wystarczy jeden niespodziewany zator na drodze ekspresowej, żeby cała misternie ułożona poranna układanka wzięła w łeb. Dlatego śniadanie w biegu i kawa w kubku termicznym stają się stałym elementem codziennego krajobrazu.

Koszty, które widać na stacji benzynowej

Matematyka dalekich dojazdów jest bezlitosna i mocno uderza po kieszeni. Przy średnim spalaniu popularnego auta na poziomie 7 litrów na 100 kilometrów, pokonanie dwustu kilometrów dziennie w obie strony oznacza zużycie około 14 litrów paliwa. W skali miesiąca roboczego robią się z tego pokaźne sumy, które mocno obciążają domowy budżet.

Do samego paliwa trzeba jednak doliczyć koszty eksploatacyjne, o których wielu kierowców na początku w ogóle nie myśli. Częstsza wymiana oleju, szybkie zużycie klocków hamulcowych, komplet opon kupowany co dwa sezony oraz regularnie rosnący przebieg windujący utratę wartości pojazdu to realna cena za pracę oddaloną o setkę kilometrów.

Życie w trasie a relacje z bliskimi

Największym kosztem dalekich dojazdów nie są wcale pieniądze, ale czas, którego nikt nie zwróci. Spędzając za kółkiem lub w środkach transportu publicznego po kilka godzin dziennie, człowiek traci mnóstwo energii. Po powrocie do domu rzadko zostają siły na aktywne spędzanie wieczoru, realizowanie pasji czy zwykłą rozmowę z domownikami.

Badania rynku pracy pokazują, że Polacy bardzo cenią sobie równowagę między życiem zawodowym a prywatnym. Kiedy jednak dojazd pochłania znaczną część doby, ta równowaga zaczyna niebezpiecznie się przechylać. Weekendy stają się wtedy czasem nadrabiania zaległości domowych i odsypiania całego tygodnia.

Dlaczego ludzie decydują się na taki układ?

Skoro dalekie dojazdy wiążą się z tak dużym wysiłkiem, naturalnie pojawia się pytanie o sens takiego rozwiązania. Odpowiedź najczęściej kryje się w lokalnym rynku pracy oraz cenach nieruchomości. Wiele osób wybiera życie na mniejszej wsi lub w mniejszym mieście, gdzie dom jest tańszy, a otoczenie spokojniejsze, godząc się jednocześnie na zarobki w dużym ośrodku miejskim.

Zamiast kosztownej i stresującej przeprowadzki do metropolii, wolą oni absorbujące dojazdy. Dla części pracowników to również kwestia braku alternatyw w najbliższej okolicy w ich konkretnej branży. Trzeba zarabiać, a praca na odpowiednim stanowisku znajduje się po prostu dwa miasta dalej.

Jak przetrwać setkę kilometrów każdego dnia?

Osoby, które praktykują ten styl życia przez lata, opracowują własne strategie przetrwania. Kierowcy masowo przerzucają się na audiobooki, podcasty oraz ciekawe audycje radiowe, które pomagają pożytecznie zagospodarować czas i odciągają uwagę od monotonii trasy. Z kolei fani pociągów zyskują cenne minuty na czytanie książek, naukę języków lub po prostu drzemkę.

Kluczem do zachowania zdrowia psychicznego przy tak intensywnych dojazdach jest również elastyczność tam, gdzie to możliwe. Jeśli pracodawca pozwala na pracę zdalną chociaż przez dwa dni w tygodniu, zmęczenie materiału drastycznie spada. Taki hybrydowy układ to często jedyny sposób, by nie wypalić się zawodowo już po kilku miesiącach dalekich podróży.